Th Mad Bookworm, aka Jackfruit-k

เรื่อง เลดี้เลิฟ โดย ฮิโรมุ โอโนะ การทับศัพท์และชื่อเฉพาะที่ไม่ค่อยตรงตามเสียงดั้งเดิมเท่าไหร่ ทำให้บางทีก็มึนเหมือนกัน [13/07/26] ที่มา [1] Ono Hiromu. เลดี้เลิฟ (Lady Love) . สยามสปอร์ตพับลิชชิ่ง, 13 เล่มจบ, ต้นฉบับ 1981-1984. รายการการ์ตูนญี่ปุ่น

เรื่อง ปรมาจารย์ลัทธิมาร ฉบับการ์ตูน เรื่องโดย Mo Xiang Tong Xiu ภาพโดย Luo Di Chieng Qiu แปลโดย Xiao Yi Yue ตรวจเทียบโดย นกแก้ว การ์ตูนดำเนินเนื้อเรื่องตามเล่มนิยาย แน่นอนว่ารายละเอียดน้อยกว่า แต่ไม่ต้องใช้จินตนาการ อ่านง่ายแบบฮาหน่อยๆ ลายเส้นก็เหมาะสมกับเรื่อง พิมพ์สีทั้งเล่ม ลักษณะหน้าและเครื่องแต่งกายมีแววของซีรีส์ อ้อ ได้เรท 18+ เลยนะ ไม่ทราบว่าเล่มต่อๆ ไปจะมาอย่างไร เริ่มที่การฟื้นคืนชีพของ เว่ยอู๋เซี่ยน ในร่างของ โม่เสวียนอวี่ จัดการแก้แค้นคนในครอบครัว แล้วออกเดินทางผ่านเขาต้าฟ่าน ไปหมู่บ้านฝอเจี่ยวจนเผชิญเทวนารี [เล่ม 1] [03/07/26] ที่มา [1] Mo Xiang Tong Xiu & Luo Di Chieng Qiu. ปรมาจารย์ลัทธิมาร ฉบับการ์ตูน . สำนักพิมพ์ Bakery Book, เล่ม 1, 2567. รายการหนังสือไทย

เรื่อง Rising ไรซิ่ง ม่านมายา เรื่องโดย Himuro Saeko ภาพโดย Fujita Kazuko นิชินะ ยูกิ อยู่อเมริกากับพ่อ นิชินะ โนริโอะ หลังจบมัธยมต้น พ่อส่งกลับมาเข้าโรงเรียนมัธยมปลายที่ญี่ปุ่น โดยให้ไปอาศัยกับลุง นิชินะ โคโซ ที่เป็นนักประพันธุ์มีชื่อ แต่ยูกิเคยเป็นเชียร์ลีดเดอร์ที่โรงเรียนและอยากเรียนเต้นรำ สมัครไปสองแห่งไม่ผ่าน ก่อนได้เข้าโรงเรียนดนตรีมิยาโซโน่ทั้งที่ไม่ค่อยมีความสามารถ หลังเข้าเรียน ยูกิที่ไม่ค่อยรู้เรื่องพบว่าโรงเรียนนี้ฝึกนักแสดงให้โอเปร่ามิยาโซโน่ที่เป็นวงหญิงล้วน เน้นดารานำที่แสดงเป็นผู้ชาย เช่น ไซ ฮิการุ โรงเรียนนี้อยู่ประจำ กลับบ้านได้ตอนสุดสัปดาห์ เพื่อนร่วมห้องคือ โอคาซากิ ซาโอโกะ ที่ยูกิเคยช่วยตอนสอบ ทำให้สนิทกันดี นักเรียนร่วมชั้นมีหลายคนที่ไม่พอใจยูกิ เช่น โคมุระ วาคาโกะ แต่นางแบบ อาชิเบะ คุนิโกะ มองว่ายูกิเป็นคู่แข่งที่น่ากลัว ช่วงแรกยูกิมีปัญหามากในการเรียนเพราะขาดพื้นฐานในการเรียนดนตรี บัลเลต์ ลีลาศ นาฏศิลป์พื้นเมือง และละคร เช่น วิชาเต้นรำของอาจารย์ อิจิโนเสะ เรียว และวิชาละครของอาจารย์ นิชิซาวะ และ อิมะ อิซูมิ วิชาขับร้องของอาจารย์ อะ...

เรื่อง The Fable โหดไม่ถามชื่อ โดย คัทสึฮิสะ มินามิ มีเครือข่ายลับที่รับงานต่างๆ ใช้สายข่าว วางแผน และลอบฆ่า ที่มีชื่อสุดคือนักฆ่า เฟเบิ้ล ซึ่งมีสาวสวย คาร์เนวิ ขับรถและจัดการกล้องวงจรปิดไห้ เฟเบิ้ลที่ทำงานอย่างมือโปรเต็มที่ เวลาอยู่คนเดียวไม่ใส่เสื้อผ้า กลางคืนก็จัดผ้าเป็นหุ่นบนเตียงแล้วไปนอนในอ่างอาบน้ำ ที่ดูเป็นปกติหน่อยคือการชื่นชอบนักแสดงตลก แจ็คเคิ้ล ฟุจิโอกะ (ภาคต่อไปเป็นโทมิโอกะ) และกินอาหารร้อนไม่ได้ หลังจากทำงานมาหกปี เฟเบิ้ลฆ่าไป 71 คน จนโดดเด่นเกินไป หัวหน้าจึงสั่งห้ามทำงานและให้กบดานหนึ่งปี โดยปลอมตัวในชื่อ ซาโต้ อากิระ กับน้องสาว โยโกะ และให้ไปอยู่ที่เมืองอาซาเซะในโอซาก้าที่แก๊งมาคุโระดูแลอยู่ แก๊งมาคุโระมีสมาชิกประมาณยี่สิบคน หัวหน้าแก๊งรุ่นสี่คือ ฮามาดะ ฮิโรชิ เพิ่งรับตำแหน่งเมื่อสองปีก่อน นายรองคือ เอบิฮาระ ทาเคชิ นายใหญ่ขององค์กรและหัวหน้าแก๊งมาคุโระสนิทกัน เมื่อสามปีก่อน เฟเบิ้ลเคยถล่มแก๊งซาเมเคนให้จนแก๊งมาคุโระเป็นปึกแผ่น มีการปรับโครงสร้างใหม่ เปลี่ยนเป็นจ่ายเงินเดือน ลักษณะงานเปลี่ยนเป็นแนวต้มตุ๋นเป็นหลัก ฮามาดะจัดให้สองพี่น้องซาโต้อาศัยอยู่ที่บ...

เรื่อง GeoPolitics Boys ~เมื่อประเทศต่าง ๆ กลายเป็นพนักงานบริษัท~ เรื่องโดย Sawabe Yuji ภาพโดย Rio เมื่อประเทศต่างๆ กลายเป็นพนักงานในบริษัทเดียวกัน มีการกำหนดโต๊ะทำงานตามแผนที่ เริ่มต้นด้วยความสัมพันธ์ของญี่ปุ่นและอเมริกา (ผู้ซามารถซัดอันธพาลในตรอกอย่างชิลด์) จีน (ขั้วอำนาจใหม่) ได้หวัน (ที่ถูกจีนลากคอ) เกาหลีใต้ และ เกาหลีเหนือ (ที่ขอบส่งเครื่องบินกระดาษมาโต๊ะญี่ปุ่น) ที่เป็นพี่น้องทะเลาะกัน (ไม่ค่อยเน้นเรื่องสมัยรุ่นพ่อกับญี่ปุ่น) อังกฤษ (ที่เน้นโดดเดี่ยวแล้วส่งต่อให้อเมริกา) รัสเซีย (ที่เจอที่นั่งหนาวจัด พยายามหาที่ทางอุ่นๆ) ฝรั่งเศสและเยอรมัน (ที่ชอบทะเลาะแต่ตัดกันไม่ขาด) กรีซและตุรกี (ตีกันเป็นกันชน) และ ท้ายเล่มหนึ่งมีหน้าแถมเรื่องการบุกยูเครนจากมุมมองภูมิรัฐศาสตร์ของผู้แต่ง [30/06/26] แนวคิดเรื่องมาค่อนข้างแปลกใหม่ เมื่อเทียบกับ 'เฮตาเลีย' เสนอเรื่องในยุคปัจจุบันเป็นส่วนใหญ่ แต่ก็มีย้อนไปอดีตบางครั้ง ในภาพรวมฮามากค่ะ ที่ต้องยกให้คือไม่ทำให้รู้สึกไม่ดีกับเหล่าพนักงานที่มีความแตกต่างกันจนเกินไป สุดท้ายคือไหงรัสเซียเตี้ยมาก [30/06/26] ที่มา [1] Sawabe ...

เรื่อง Unnamed Memory อันเนมด์ เมโมรี เรื่องต้นฉบับโดย คุจิ ฟุรุทิยะ เรื่องและภาพโดย นาโอกิ โคชิมิซุ ออกแบบตัวบะคนโดย ชิบิ ในทวีปมีอาณาจักรมหาอำนาจอยู่สี่แห่ง หนึ่งในนั้นคือฟาสซัสที่รักษาความสงบต่อเนื่องมาได้กว่าเจ็ดร้อยปี มีลัญลักษณ์เป็นดาบราคาชันอาคาเซียที่สืบทอดตามสายเลือดตรง มีแม่มดที่มีมีพลังมหาศาลห้าคนคือ แม่มดแห่งป่าต้องห้าม แม่มดแห่งวารี แม่มดผู้ไม่ถูกกล่าวขาน แม่มดแห่งความเงียบ และแม่มดจันทราคราม แม่มดมีชีวิตยืนยาวและใช้พลังตามอำเภอใจ จึงกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวาดกลัวและภัยพิบัติมาหลายร้อยปี แม่มดจันทราครามเป็นผู้ที่มีพลังแข็งแกร่งที่สุด เธอสร้างหอคอยสีครามไว้ในในดินแดนที่ไม่มีอาณาจักรใดครอบครองอาศัยอยู่ที่ชั้นบนสุดของหอคอย ในหอคอยมีกับดักและบททดสอบมากมายหากผู้ใดขึ้นไปถึงชั้นบนสุดได้เธอจะบันดาลความปรารถนาให้เป็นจริง ผู้ที่พิชิตหอคอยคนล่าสุดคือกษัตริย์ของฟาสซัส เรกิอุส ครุส ลาร์ ฟาลซัล ทำให้แม่มดจันทราครามไปอาศัยที่ฟาสซัสประมาณครึ่งปี ผนึกสัตว์อสูรไว้ที่ทะเลสาบมาตราโดลูซ่า อีกเจ็ดสิบปีต่อมา องค์ชายลำดับที่หนึ่งแห่งราชวงศ์ ออสการ์ ราเอส อินแคลร์ทูส รอซ ฟาส...

เรื่อง After Märchen กาลครั้งหนึ่ง หลังเทพนิยายจบลง เรื่องและภาพโดย อิคุโนะ ทาจิมะ นักเก็บของเก่าที่ไปรับของหมดหน้าที่ในโลกเทพนิยายจากผู้ว่าจ้าง ยาคอบ กริมม์ เป็นมืออาชีพที่ลูกค้าไว้วางใจ สิ่งที่ทำลายกฏเกณฑ์ของโลกเทพนิยายหรือไม่จำเป็นหลัง "จบอย่างมีความสุข" ที่รับมาจะถูกนำไปเก็บในห้องเก็บของเก่าที่มีพนักงานไม่กี่คนได้รับอนุญาตให้ข้าไปได้ ตอนนี้น้องชาย วิลเฮล์ม ก็เข้ามาทำงานด้วย ข้อพึงปฏิบัติของนักเก็บของเก่ามีสามข้อ คือ อุทิตนเพื่อรักษาสมดุลของโลกแห่งเรื่องร่ส ให้ความสำคัญกับเจตจำนงของบุคคลในเรื่องราว และห้ามเข้าไปแทรกแซงเรื่องที่ดำเนินอยู่ ผู้จ้างงานแรกคือ สโนว์ไวท์ ที่ตื่นจากการหลับไหลมาสิบห้าปี ได้ครองรักกับเจ้าชาย เป็นราชินี และมีลูกสาว มาร์กาเรตต้า สโนว์ไวท์ทิ้งกระจกเวทมนตร์ที่พังเพราะบอกว่าคนที่งานเลิศในปฐพีคือมาร์กาเรตต้า ทำให้เธอเริ่มใจร้ายกับลูกสาว เจ้าชายของซินเดอเรลลายึดติดกับความรักและเท้าเล็กมาก เรียกชื่อ เอลล่า ไม่ใช่ซินเดอเรลลาที่ถูกกลั่นแกล้ง (หญิงขี้เถ้า) เมื่อหญิงรับใช้ เฮเซล ทำรองเท้าแก้วแตกก็ไล่ออก ตามไปฆ่าตัดเท้ามาเก็บไว้เหมือนตอนล่...